Echtscheiding is geen kinderspel

Bij de meeste echtscheidingen wordt met de kinderen slechts kort rekening gehouden, tijdens het begin van het echtscheidingsprocess. Wanneer met echter bij de moeilijke vragen komt, zoals het hoederecht, het bezoeksrecht, en de alimentatie, dan worden de kinderen echter gebruikt als middel om mee te dreigen, of om mee af te dingen.

In de romantiek van de wittebroodsweken zijn de pasgehuwde koppels vol emotie, en met het hoofd nog in de wolken. Geplande, of niet geplande geboortes zijn dikwijls het gevolg. Het eerste kind heeft altijd een speciale plaats in het hart van de ouders. Geen enkel slaaptekort, of speciale verzorging is teveel of te vermoeiend voor de ouders. Bij het tweede kind is het nieuwe er echter al af. Tot het kind in staat is om zelf te zorgen voor zijn lichamelijke behoeften, voelen de ouders zich gedwongen tot een soort van babysitten, of wordt er zelfs een professionele babysitter ingehuurd om de taak over te nemen. Zelfs aan de zogenaamde onuitputtelijke bron van liefde van ouders voor hun kinderen komt een einde.

Photo Credit:
Michele Lamberti

Dezelfde manier van omgaan met elkaar, wordt op het kind toegepast. Men vergeet simpelweg zijn eigen kindertijd, en de ouders denken dat het genoeg is om het kind goed doorvoed, goed gekleed, en goed voorzien van speelgoed en andere materiele dingen te houden. Al de rest is de verantwoordelijkheid van de babysit, de school en de buitenschoolse opvang. Het kind heeft echter de constante nabijheid en aandacht van de ouders nodig. Er moet een emotionele band zijn tussen het kind en de ouder, zodat het kind zijn noden en emoties kan uitdrukken. Daarom is het belangrijk als ouder, dat je zowel voor, tijdens als na een scheiding, die emotionele band met je kind heel erg stevig, en met de grootste zorg en liefde aanhaalt.

Indien het huwelijk met verloop van tijd verzuurd is, of als het een huwelijk is dat gedomineerd werd door geweld en het kleineren van de partner, krijgen kinderen de neiging om zich terug te trekken in hun eigen verzonnen wereld, met de ideale ouders. Er is een mentaal conflict tussen wat hen verteld wordt, en wat ze te zien krijgen in de dagdagelijkse realiteit. De ouders die eerst gezien werden als een eenheid, een enkele entiteit, die enkel goedheid uitstraal, vallen uit elkaar, en bieden hen weinig of geen emotionele steun of aandacht. De echtscheiding is dan de tijd waarin het kind een intens gevoel van verlating door een of beide ouders voelt. Het veilige vangnet van het gezin veranderd in een leegte met wat losse draden, en van het gezin als eenheid blijven enkel nog wat individuen over, zonder enige banden naar elkaar of naar het kind toe, omdat de ouders gedrag ook aanpassen aan de nieuwe situatie.

Photo Credit: Edward Musiak

Na de scheiding zal het gevoel van verlaten zijn, en de inconsistentie van menselijke relaties het kind blijven achtervolgen. Wanneer de meest basische van alle menselijke relaties, het huwelijk, voor hun ogen oplost tot niets, of zelfs tot ruzie, kunnen kinderen hun zelfvertrouwen snel verliezen, en weigeren om nog enige betekenisvolle relaties met gelijk wie aan te gaan. Het beinvloedt ook hun beeld van de maatschappij, en hun toekomstige groei als mens, en als mens in die maatschappij. Het is dus van allergrootst belang dat ouders het belang van de continuiteit van de onderlinge relaties inzien, om te voorkomen dat ze sociaal gestoorde kinderen creeeren door hun fout gedrag.

Ouders zouden hun kinderen nog steeds een vertrouwbare en vertrouwelijke relatie moeten blijven aanbieden na de scheiding, alsof er niets veranderd is tussen hen en het kind. Probeer de gewoonten naar het kind toe zoveel mogelijk, of zelfs allemaal, aan te houden. Breng tijd door met de kinderen, bespaar je geen moeite of geld voor hen, zonder naar verwenning over te stappen uiteraard. Wees normaal in je communicatie en gedrag (al is extra “fijn” of “goed” gedrag naar je kinderen toe wel aan te raden). Verminder de conflicten, en vermeerder het contact.

De ouders mogen nooit van hun ouderlijke rol afstappen. Je bent nog steeds een rolmodel voor je kind. Van een verantwoordelijke vader transformeren in een roekeloze playboy is een te grote verandering voor je kind om te kunnen verwerken, en de ouder verlaagt zichzelf alleen maar in de ogen van het kind. Voor de scheiding was een diep gevoel van verantwoordelijkheid voor de goede mentale groei van je kind. De Do’s en Don’ts werden instinctmatig aangeleerd, omdat het jullie kind was. Verander dit gevoel niet na de scheiding. Niet voor jullie, niet voor het kind. Hou je actief bezig met de opvoeding van je kind, want niets is veranderd in de relatie tussen jou en je kind. Je kan niets veranderen aan het feit dat je de biologische ouder bent.

Kinderen moeten gerustgesteld worden, dat de scheiding een positieve verandering was, voor het welzijn van hun ouders, en dat hun relatie met beide hun ouders ongestoord blijft, en zelfs zal verbeteren, omdat hun ouders nu terug gelukkiger kunnen worden.
Laat je kinderen nooit partij kiezen door iets negatief te zeggen over de andere ouder, of door die constant de schuld te geven van alles. Versterk en verdedig de positieve kanten van het karakter en gedrag van je ex, en laat weg die negativiteit. Jullie hebben beide de taak om de kinderen op te voeden tot normale burgers, die in de maatschappij passen. Doe er dan ook alles aan om die taak op een normale, volwassen, en positieve manier te delen, en in je nieuwe leven in te passen.

Een echtscheiding kan zowel een zegen als een vloek zijn voor de kinderen, en welk van beide het wordt, hangt volledig af van de ouders.
Het vraagt ook maar onwil van een van beide ouders om het tot een vloek te maken voor zowel de kinderen, als de andere ouder.
Laat u hiertoe niet verleiden, en maak er voor iedereen het beste van.

Leave a Comment

You must be logged in to post a comment.